به گزارش پایگاه خبری صبح دماوند، لئالی، فرزند میرزاعلی توسلی و صاحب‌السادات گتمیری، در دماوند چشم به جهان گشود و از کودکی به زیرکی و کنجکاوی شهرت داشت؛ ویژگی‌ای که در سال‌های بعد به اندوختن علوم مختلف، به‌ویژه علم نجوم انجامید.

وی همچنین به زبان فرانسه تسلط کامل داشت و با زبان عربی نیز آشنا بود.
این شاعر برجسته که به دلیل نابینایی و طبع روان و لطیف خود به «رودکی دماوند» شهرت یافته است، سرسلسله شاعرانی به‌شمار می‌رود که به لهجه محلی دماوندی شعر سروده‌اند؛ مسیری که پس از او توسط شاعران معاصر ادامه یافت.

بخش عمده‌ای از دیوان لئالی را اشعار آیینی و توحیدی و نیز منقبت چهارده معصوم (ع) تشکیل می‌دهد.

محتوای این اشعار، نشان‌دهنده آشنایی عمیق وی با معارف دینی، آیات قرآن کریم و روایات اسلامی است.

مرحوم لئالی در تمامی قالب‌های شعری طبع‌آزمایی کرده، اما اشعار او به لهجه دماوندی از شیرینی و شیوایی ویژه‌ای برخوردار است؛ اشعاری که ریشه در زبان و بیان کهن مردم این منطقه دارد و همچنان در حافظه فرهنگی دماوند زنده است.

انتهای پیام/